हिवाळी सहल, दक्षिण गोवा

 गेल्या दहा वर्षांपासून होणारी कौटुंबिक हिवाळी सहल यावेळी रद्द झाली. त्याला कारण मे महिन्यात ग्रुपने एका यात्रा कंपनीतर्फे केलेली हिमालयीन चारधाम यात्रा. कंपनीचे मूळचे पॅकेज स्वस्त दिसत असले तरी थोड्या चांगल्या रूम , ग्रुपसाठी स्वतंत्र वाहन असे करत किंमत वाढत गेली . त्याचबरोबर पिट्ठू , घोडा, पालखी, मधल्या वेळातले जेवण यावर बराच खर्च झाल्याने सगळ्यांनी दुसरी मोठी सहल करण्याचे टाळले .

यात्रेसाठी आमच्या नावाचीही नोंदणी झाली होती पण मुंबईहून जळगांव जाणारी रेल्वे सोळा तास उशिराने सुटणार असल्याने आम्हाला जळगावपासूनची कनेक्टेड गाडी मिळणे शक्य नव्हते . आमच्यासाठी दुसऱ्या गाडीने सामान घेऊन आणि तेही खचाखच भरलेल्या जनरल डब्यातून प्रवास करणे अशक्यच वाटत होते. तसेही गर्दीच्या वेळी धार्मिक यात्रेत एकाच वेळी चारही धाम करणे मनाला पटत नव्हते त्यामुळे यात्रेतून माघार घेण्याचा आम्ही निर्णय घेतला आणि तो योग्यही होता असे यात्रा करून आलेल्या लोकांच्या अनुभवावरून कळले . कुठे सांगितल्यापेक्षा वेगळ्याच प्रकारच्या खोल्या किंवा हॉटेलच दुसरे असेही प्रकार झाले . तक्रार केल्यावर तुम्ही धार्मिक यात्रेला आला आहात, फिरायला नाही अशी उत्तरेही मिळाली . इतरही बराच त्रास झाला पण तो या लेखाचा विषय नाही त्यामुळे येथेच थांबते .
आम्हाला मात्र हिवाळी सहल चुकवायची नव्हती म्हणून पारिवारिक मित्र / मैत्रिणींसोबत सहा जणांची दक्षिण गोव्याची सहल ठरवली . ऐनवेळी दोघांचे येणे रद्द झाल्याने चौघेच उरलो . मोठ्या ग्रुपमध्ये सहल आखतांना खर्चाच्या बाबतीत सगळ्यांना सोईस्कर होईल त्याप्रमाणे विचार करावा लागतो . यावेळी तसा प्रश्न नसल्याने थोडी लक्झरी प्रकारातली सहल ठरवली .
सर्वात आधी रेल्वेचे जाण्या - येण्याचे आरक्षण पक्के केले . तिकीट जास्त असले तरी कोकणचे सौंदर्य अनुभवण्यासाठी जातांना तेजस एक्सप्रेसच्या विस्टाडोम डब्यातील सीट बुक केल्या . त्यानंतर कुठेकुठे फिरायचे त्याचा अंदाज घेत हॉटेल बुक केले .
सहलीचा दिवस उजाडला (अजून अंधारच होता!). आम्ही पनवेल रेल्वे स्टेशनवर हजर झालो .

आमचा विस्टाडोमचा हा पहिलाच प्रवास असणार होता . नेटवर गाडीच्या डब्यांची स्थिति पहिली आणि आमचा थोडासा हिरमोड झाला . गाडीला हल्ली दोन विस्टाडोम कोच लागतात आणि आमचा डबा अगदी इंजिनला लागून होता . त्यामुळे पुढच्या बाजूस प्रवास संपेपर्यंत फक्त इंजिनच दिसणार होते . शेवटचा डबा मिळाला असता तर मागच्या गॅलरीतून लांबपर्यंतचा व्ह्यू मिळणार होता . सातची गाडी पावणेआठला आली .
इंजिनला लागून असलेला आमचा डबा

आम्ही गाडीत चढलो . सुरुवातीलाच सामान ठेवण्यासाठी जागा दिली आहे . डब्याला वरच्या बाजूसही काचा असल्याने आतमध्ये त्याबाजूला सामान सेवण्यासाठी बाकडे नाहीत . बऱ्याच सीट रिकाम्या होत्या . आम्ही स्थानापन्न झालो .

थोड्याच वेळात चहा/कॉफी आली.

त्यानंतर नाश्ताही . सँडविच , कटलेट , कॉर्नफ्लेक्स आणि फ्रुट ज्यूस. नॉनव्हेजमध्ये सॅन्डविच ऐवजी ब्रेड ऑम्लेट .

गाडीचे सीट म्हणजे दोन आरामदायी खुर्च्या असलेला एक बाकडाच आहे . हा सम्पूर्ण बाकडा ९ ० अंशात खिडकीकडे किंवा १ ८ ० अंशात पाठीमागेही वळवता येतो . आम्हला एकामागे एक असे दोन बाकडे मिळाल्याने पाहिजे तसा फिरवून गप्पा मारता येत होत्या.

थोडा वेळ इंजिन जवळील बाल्कनीतही जाऊन आलो . हाच डबा परतीच्या प्रवासात शेवटचा होईल . पाठीमागच्या दृश्याऐवजी आम्हाला फक्त इंजिनचेच दर्शन नशिबात होते.

प्रवाशांना दिले जाणारे जेवण येथेच बाजूला असलेल्या जागेत ताटांमध्ये भरले जाते व सर्व खरकटेही येथेच जमा होते त्यामुळे थोडी दुर्गंधी येत होती . जास्त वेळ थांबवल्या गेले नाही .

चिपळूण , रत्नागिरी मागे पडले.

कुडाळच्या आसपास साधारण दुपारी दोन वाजता जेवण आले . डाळ, भात, पनीरची भाजी , बटाट्याची भाजी , चपाती, दही आणि शिरा . नॉनव्हेज मध्ये पनीरच्या ऐवजी चिकन होते . चव एकदम खूप चांगली नसली तरी जेवण बरे होते.

हिरवीगार झाडी , घाट , बोगदे , नद्या असा सुंदर नजारा दाखवत गाडी पुढे सरकत होती . डब्याच्या छताच्या तावदानांचे परावर्तन खिडकीच्या काचेत येत असल्याने चांगले फोटो मात्र घेता आले नाहीत . थोड्याच वेळात गाडी महाराष्ट्राची सीमा ओलांडून गोव्यात करमळी येथे दाखल झाली .

उत्तर गोव्याच्या भटकंतीसाठी आलेले बरेच पर्यटक येते उतरले . आम्हाला दक्षिण गोव्यात जायचे असल्याने आम्ही पुढच्या स्टेशनची वाट बघत बसलो .
अखेर संध्याकाळी पाच वाजता निर्धारित वेळेपेक्षा अर्धा तास उशिराने आम्ही मडगाव स्टेशनला दाखल झालो .
सर्व गाडी रिकामी झाली .

आम्हाला दक्षिण गोव्याच्या जवळजवळ अगदी शेवटच्या टोकाला जायचे असले तरी जातांना समुद्र किनारे पाहत जायचे होते व परतीच्या प्रवासात इतर ठिकाणे पाहावयाची होती . आता थोड्याच वेळात अंधार पडणार होता त्यामुळे आज जवळपासच मुक्काम करून सकाळी प्रवास करायचा असे आधीच ठरले होते. त्याप्रमाणे ७ -८ किमीवरील कोलवा बीचच्या जवळ Air BNB वरून ३ बेडरूम असलेला एक सुंदर बंगला रात्रीकरिता बुक केलेला होता . आमच्यातील दोघे येऊ शकले नाही त्यामुळे एक बेडरूमचा काहीच उपयोग नव्हता पण पूर्ण बांगलाच भाड्याने घेतल्याने एका रूमचा परतावा मिळणार नव्हता.
मडगांव स्टेशनच्या बाहेरच प्रीपेड टॅक्सी स्टॅन्ड आहे . तेथे बंगल्याचे लोकेशन दाखवून ५ ० ० रुपयात नॉन AC टॅक्सी केली. (AC चा दर ७ ० ० रुपये)

१ ५ -२ ० मिनिटात आम्ही आम्ही मुक्कामाच्या ठिकाणी पोहचलो . बंगला छानच होता .
बेडरूम

हॉल

सुसज्ज असे किचन आणि डायनिंग. चहा, कॉफीचे मशीन होते . पाहिजे तेव्हा बटन दाबले की चहा कॉफी मिळत होती .

सामान ठेवून थोडावेळ आराम केला आणि कोलवा बीचकडे जाण्यासाठी पायीच निघालो . छोटे छोटे पण सुंदर रस्ते . बीचच्या जवळ पोहचलो . मार्केट सुरु झाले . दुतर्फा दुकाने , हॉटेल्स आणि खरेदीसाठी बाहेर पडलेले पर्यटक दिसत होते . .
कोलवा बिच हा नारळाची झाडे व पांढरी मुलायम वाळू असलेला विस्तीर्ण समुद्र किनारा . मडगाव स्टेशनपासून जवळ आणि येथील वॉटर स्पोर्ट्स यामुळे हा किनारा दिवसा बराच गजबजलेला असतो . बिचवर पोहचलो तेव्हा अंधार झाला होता तरी बऱ्यापैकी गर्दी होती . थोडा फेरफटका मारला.

बीचवरच एखाद्या शॅकमध्ये जेवणार होतो पण पुढचे दोन दिवस बीचवरच्याच रिसॉर्ट मध्ये राहायचे होते आणि जेवल्यानंतर(खरं तर प्यायल्यानंतर) जास्त चालावे लागू नये म्हणून दोन्ही मित्रांनी मुक्कामाच्या ठिकाणापासून जवळच्या एखाद्या हॉटेलमध्ये जेवायचा निर्णय घेतला . उद्याच्या भटकंतीकरिता बंगल्याच्या मॅनेजरने एक फोन नंबर दिला होता त्यावर फोन करून गाडी बुक केली व जेवण आटोपून रात्री साडेनऊ दहाला रूमवर परत आलो .

क्रमश :

Vista डोम कोच कुठे असणार ते बुक करताना कळत नाही का?
फसवणूक केल्यासारखे आहे
इंजिन बघणे म्हणजे.

रेल्वेने विस्टाडोम डबे जोडायला सुरुवात केल्यावर त्याच्या प्रवासाचे बरेच विडिओ आले होते यूट्यूबवर. किती छान वगैरे. पण एकाने ' विस्टाडोमने प्रवास न करण्याची चार कारणे' असा विडिओ टाकल्यावर कळले की हे आपल्यासाठी नाही. आता तो विडिओ सापडत नाही.

विस्टाडोमचे तिकीट विमानाइतके किंवा कधी कधी त्याहून जास्त असते * (विमान योग्य वेळ आधी बुक केल्यास). अशा वेळी कोंकणाची रम्य दृश्ये बघता यावीत म्हणून ते बुक केले जाणार. त्यात जर असे इंजिनचे ढुंगण बघत प्रवास करावा लागला तर नक्कीच मूड ऑफ होणार. साईडच्या खिडकीतूनच बघायचे तर तुलनेत स्वस्त डबा घेणे बरे. सीट लहान असतील आणि गोल फिरत नसतील किंवा आडव्या होत नसतील पण प्रवास देखील तसा दिवसरात्र नाहीये. तिकिटात खूपच फरक आहे चेअर कार आणि विस्टाडोम असे आठवते. मागे एकदा दोनदा चेक केले होते.

थंडीच्या दिवसांत ठीक आहे पण.....

ऊन तापले की तिर

के आतमध्ये येणार तोंडावर. पडदे सोडा मग त्या काचांचा उपयोग शून्य.
* अर्धा पाऊण तास झाडी पाहिल्यावर प्रवासी आपल्या वयाप्रमाणे मोबल्यात गुंग होतात किंवा वाचन करतात किंवा स्लीपर डब्यांत बर्थ सीट्स एका बाजूच्या पाडून आळीपाळीने लोळतात तसे करता येत नाही. कायम झगझगीत उजेड नकोसा वाटतो. पहाटे लवकर निघालेले प्रवासी एक झोप काढायची.
* बॅगा जवळच ठेवता येत नाहीत. मग त्यातले डबे उघडून आणलेला खाऊ चरता येत नाही.
*एखादे दृष्य चांगले वाटले तर पटकन मोबाईलमध्ये फोटो काढता येत नाहीत. काच आडवी येते. काचा नंतर धुरकटही होतात.
* गाडी एखाद्या स्टेशनवर थांबल्यास फलाटावरचा एखादा पदार्थ खिडकीतून विकत घेता येत नाही.

बॅगा जवळच ठेवता येत नाहीत.

हा पण एक बुचकळ्यात टाकणारा प्रकार आहे. आपणच सामान तिथे ठेवायचे आणि आपणच आपले स्टेशन आले की नेमके आपले सामान उचलून चालते व्हायचे असे असते की कोणी मनुष्य तिथे बसून व्यवस्थापन, टोकन वगैरे बघत असतो?

एरवी मामला गडबडीचा आहे. चोरी वगैरे ही एक शक्यता आणि कोणीतरी एकसारख्या दिसणाऱ्या बॅगा उचलून चालू पडणे हा दुसरा धोका..

काल रात्री छान झोप झाली . बंगल्यात गरम पाण्याची तसेच शॉवर वगैरेला चांगल्या दाबाने पाणी मिळण्याची सोय होती . (नळ उघडताच प्रेशर पंप सुरु होत असावा )
आजच्या कार्यक्रमाविषयी 'चाय पे चर्चा'

येथील डायनिंग टेबलचा उपयोग टेबल टेनिसचा खेळ खेळण्यासही उपयोगात आणता येत होता . थोडासा खेळण्याचा प्रयत्न करून पहिला .

नाश्त्यासाठी थोडा फेरफटका मारून यायचे ठरले . दोन्ही बाजुंनी झाडी, उतरत्या छपराची जुनी घरे , अंगणात फुलांचा बगीचा , कुठे एखादी छोटीशी विहीर अशा मस्त वातावरणात चालायला खूप छान वाटत होते .

साधारण तासाभराने परत आलो तोपर्यंत आमची भटकंतीसाठी ठरवलेली स्विफ्ट डिझायर गाडी येऊन उभीच होती . दहाला बंगला सोडून बाहेर पडलो .

थोड्याच वेळात कार्मोना समुद्रकिनारी पोहचलो. कार्मोना हे गोव्यातील सालसेट जिल्ह्यातील एक गांव. येथील किनारा कमी गजबजलेला , अतिशय शांत व स्वच्छ आहे . यालाच झालोर किंवा झालोर-कार्मोना बीच नावानेही ओळखले जाते . हलकी सोनेरी बारीक मुलायम वाळू , अतिशय स्वच्छ व निळसर उबदार पाणी हि येथील वैशिष्ट्य .
याच कारणांनी विदेशी पर्यटक इकडे आकर्षित होत असावेत. नोव्हेंबर पासून अनेक विदेशी पर्यटक दक्षिण गोव्याच्या किनारी असलेल्या हॉटेल्स किंवा घरांमध्येही वास्तव्यास येतात . नुकताच सिझन सुरु झाला असल्याने या किनारीही पर्यटक दाखल झालेले दिसले .समुद्र किनारी असलेल्या झोपडीसारख्या दिसणाऱ्या हॉटेल समोरील बेडवर किंवा वाळूत हे पर्यटक सूर्यस्नान घेत होते . बिकिनीतल्या काही गौर वर्णीय ललना ऊन अंगावर घेत मुलायम वाळूत किनाऱ्याने फेऱ्या मारतांना दिसत होत्या. किनाऱ्यावर पोहचण्यासाठी वाहतुकीची व्यवस्था नसावी किंवा अन्य काही कारण असावे पण आमच्याशिवाय स्थानिक पर्यटक येथे दिसलेच नाहीत .
आम्हीही थोडेसे किनाऱ्यावर फिरून आलो .

काही काळासाठी तट रक्षकाची खुर्ची व छत्री बळकावली .

किनाऱ्यावर सूर्यस्नानासाठी असलेल्या खुर्चीवर बसून लिंबू सोडा घेतला .

बियरचे घोट आणि नेत्रसुख. चेहरे किती खुलले बघा .

अर्धा पाऊणतास थांबून अजून दक्षिणेकडे निघालो . रस्त्याने वऱका, कॅव्हेलोसिम, बेतूल अशी समुद्र किनारे असलेली अनेक ठिकाणे लागली पण आजच्या प्रवासाच्या काळात शक्य होईल इतकीच ठिकाणे बघायची असल्याने थेट 'काबो दी रामा' किल्ला गाठला . या किल्ल्याविषयी मी काय लिहू ? मिपा सदस्य टर्मीनेटर यांनी पूर्वीच या ठिकाणाची सुंदर ओळख करून दिलेली आहे .
येथे वाचू शकता
कोकण, तळ-कोकण आणि गोवा रोड ट्रिप - ६

माझ्या काही फोटोंमधूनच किल्ला फिरून येऊया .

माहिती फलक

किल्ल्याच्या बाजूने पूर्वी खंदक होता . कठडे असलेल्या पुलावरून आपण प्रवेश द्वाराजवळ येतो

ग्रुपमधील कोणा एकाचे आधार कार्ड दाखवल्यावर, अ .क्र , प्रवेशाची वेळ वगैरेची रजिस्टर मध्ये नोंद केली जाते . आपला क्रमांक लक्षात ठेवायचा . जातांना बाहेर पडल्याची वेळ लिहिण्यास याची मदत होते .
जागोजागी पडलेल्या तोफा

बुरुजाकडे जाण्याचा मार्ग

बुरुज

बाजूच्या तटबंदीवरुन दिसणारा निसर्ग

चर्चची इमारत

चर्चच्या बाजूने खाली उतरत जाणारी पायऱ्यांची वाट आहे जी पेबल बीचवर जाते

अर्ध्या वाटेत

इतर सर्व किनाऱ्यांवर दिसणारी मुलायम वाळू येथे नाही . दगड गोटे असलेला हा सुंदर पेबल बीच . खडकांवर तोल सांभाळत चालतांना मजा येते .

थोडा वेळ येथील खडकांवरून सागराचे रूप नजरेत साठवून परत फिरलो . अ.क्र. सांगताच रजिस्टरमध्ये आमच्या परतीच्या वेळेची नोंद केल्या गेली . थोड्याच अंतरावर रस्त्यालगत असलेल्या एका हॉटेलला चालकाने गाडी थांबवली .आम्हालाही भूक लागलेलीच होती . जेवून पुढे निघालो . (अंदाजाप्रमाणेच चालकाला यथे जेवण फुकट होते ) बाजूलाच एका कड्यावर 'केप गोवा' म्हणून महागडे हॉटेल आहे . येथून समुद्र किनाऱ्याचे सुंदर दर्शन होते . चालकाने आम्हाला खर्चात न पाडता हॉटेलच्या बाजूलाच असलेल्या कड्यावर नेले . खूप सुंदर दृश्य होते .

थोडा वेळ येथे थांबून परत दक्षिणेस प्रवास सुरु केला . थोड्याच वेळात मुख्य रस्ता सोडून गाडी खडकाळ कच्च्या रस्त्याला लागली. जमिनीपासून कमी उंची असलेल्या गाड्या निश्चितच खडकांना आपटतील. साधारण दोन किमी अंतर पार करून आम्ही एका कड्यावर पोहचलो . सर्व गाड्या येथेच पार्क केल्या जातात . काही खाद्य पदार्थांची दुकानेही आहेत . येथून थोडे पुढे गेल्यावर किनाऱ्यावर उतरण्यासाठी पायऱ्या आहेत . हाच तो कोला बीच जेथे गोड्या पाण्याच्या नदीत कयाकिंग (kayaking) करता येते .

तिकिटाचे दर सध्या वाढलेले आहेत . आठशे रुपये प्रति होडी , दोघांकरिता . थोडी घासाघीस करून दोन होड्यांचे १ ४ ० ० /- रुपये दिले .
पाणी नदीसारखे दिसत असले तरी ते एखाद्या सरोवराचे पाणी येथपर्यंत वाहून येत असावे व ते थेट समुद्रात विलीन होत नसल्याने भरतीचे पाणी यात मिसळत नाही व हे पाणी गोडेच राहते.

सुरुवातीला वल्हे मारायला नीट जमत नव्हते . दोघांचा ताळमेळही जमत नव्हता . त्यामुळे होडी कधी डावीकडे तर कधी उजवीकडे जास्तच वळत होती . पण हळूहळू ताळमेळ जमला. पाणी अगदीच उथळ आहे . त्यामुळे पडलो तरी भीती नाही . दोन्ही किनाऱ्यावर ताड - माडाची सुंदर झाडे व त्यामधून स्वत : वल्हवत होडी चालवायची मजाच निराळी .

एक फेरा मारून आलो पण मन भरले नाही . परत एक फेरा मारला . थोडी गर्दी कमी झाली होती त्यामुळे होडीवालेही घाई करत नव्हते . आजचा हा एक वेगळाच अनुभव होता . कड्याच्या पायऱ्या चढतांना थोडी दमछाक झाली . वर आल्यावर लिंबूसोडा , शहाळ्याचे पाणी घेतले व पुढचा प्रवास सुरु केला. पाळोळेच्या साधारण पाच किमी आधी अगोंदा आले . येथील बीच खूप सुंदर आहे असे ऐकले होते पण आज आमच्याकडे वेळ नव्हता . सूर्यास्ताच्या आधी पाळोळे येथे मुक्कामाच्या ठिकाणी पोहचायचे होते . ठरल्याप्रमाणे साडे पाचला आम्ही "Marron Sea View' रिसॉर्टला पोहचलो .
गाडीचे आजचे भाडे ऐंशी किमी साठी २ ६ ० ० /- ठरले होते पण हे लोक परतीचेही अंतर मोजतात त्यामुळे २ ५ किमी जास्त भरले . त्यासाठी वेगळे ५ ० ० रुपये चुकते करून गाडी सोडली . स्वागत कक्षात आवश्यक त्या नोंदी करून रूमवर आलो .
आम्ही सी व्ह्यू कॉटेज निवडल्या होत्या . समुद्राच्या बाजूने खोलीला संपूर्ण काच होती . तेथील दरवाजा उघडून बाहेर आलो तर अगदी बिचवरच पोचल्याचा अनुभव आला .
सूर्य अस्ताला जात होता .

पर्यटक अगदी रूमच्या समोर बसून सूर्यास्ताची मजा अनुभवत होते .

मुलांचा खेळ रंगात आला होता . छोटा गोलकिपर तडफेने समोरून आलेले फूटबॉल चे आक्रमण परतवून लावत होता .

आम्ही कितीतरी वेळ तेथेच बसून सूर्यास्त व सुंदर किनारा न्याहाळत बसलो. त्यांनतर रूममध्ये येऊन थोडे ताजेतवाने झालो व थोड्या वेळात परत बाहेर आलो . अंधार पडायला सुरुवात झाली होती .
किनाऱ्यावर वाळूतच जेवणाचे टेबल मांडल्या गेले. कंदिलात पेटलेल्या मेणबत्या उजळू लागल्या . थोड्या वेळात संपूर्ण किनाराच दिव्यांच्या उजेडात झगमगू लागला .
पेले भरल्या गेले .

जेवणाचा खर्च खोलीच्या बिलात समाविष्ट नसल्याने कोठेही जाऊन जेवलो तर चालणार होते पण आता परत कुठे बाहेर पडायची इच्छा नव्हती . येथेच जेवलो आणि खूप वेळ गप्पा मारून रात्री अकराच्या दरम्यान झोपायला गेलो.

क्रमश :

गोव्याचा हा भाग अतिशय परिचित आणि आवडता असल्याने हा लेख अधिकच आवडला.

तुम्ही वाहनासाठी खर्च केलेली रक्कम पाहता असे सुचवेन की गोव्यात बिनधास्त सेल्फ ड्राईव्ह कार घ्या. अतिशय स्वस्त पडते. तुम्ही जो खर्च एका दिवशी थोड्या अंतराच्या टॅक्सीसाठी करता त्यात पाच दिवसांची सेल्फ ड्राईव्ह कार मिळून जाते. ती आल्यापासून निघेपर्यंत सर्व दिवस चोवीस तास आपल्याच हाती असल्याने मनसोक्त कधीही फिरण्याचे स्वातंत्र्य राहते. साधारण नऊशे हजार रुपयांपासून प्रतिदिन या रेटने स्विफ्ट किंवा तत्सम कार सहज मिळतात. थोडी मोठी कार देखील घासाघीस करून बाराशे तेराशेत मिळते. कुठेही आणून देतात आणि घेऊन जातात. एअरपोर्ट बाहेर तर ऐनवेळी देखील मिळते.

बियरचे घोट आणि नेत्रसुख. चेहरे किती खुलले बघा .

:-))

याच वेळी त्यांच्या सोबतच्या स्त्रीवर्गाचे चेहरे देखील एका फोटोत दाखवायला हवे होते. डोळ्यांतील जळजळीत निखारे पाहायला मिळाले असते. ;-)

काब द रामचा केप गोव्याच्या इथे असलेला बीच हा गोव्यातील अत्यंत सुंदर आणि अत्यंत स्वच्छ बीचेसपैकी एक आहे. मात्र इथे पाण्यात उतरणे अत्यंत धोकादायक आहे. मधेच खोल खड्डे आहेत. बाकी कोला आणि कार्मोना बीचवर कधी जाणे झाले नाही. पाळोलेला एकेकाळी गर्दी नसायची, आता मात्र कायम भरलेला असतो.

गोव्यातील, विशेषतः दक्षिण गोव्यातील चॅपेल/चर्च बघायला छान वाटते. तिथल्या गावातील सुशेगाद वातावरणात एखादी चर्चची पांढरी इमारत अगदी देखणी दिसते. बेतालबातीम आणि आणखी दक्षिणेला जाताना माजोर्डाहून रस्ता उजवीकडे वळतो तिथेच एक असेच सुंदर चर्च आहे- बहुदा मदर ऑफ गॉड्स की असे काहीतरी त्या चर्चचे नाव आहे. ते बघायला नेहमी आवडते. वरील फोटोतील ते चर्च बघून माजोर्डामधील त्या चर्चचीच आठवण झाली. कधीतरी ख्रिसमसच्या आदल्या दिवशीपासून २ जानेवारी पर्यंत दक्षिण गोव्यात जायचे आहे. बघू कधी योग येतो ते. माजोर्डातील त्या चर्चवरून आठवले. त्या चर्चवरून पुढे गेल्यावर एक रेल्वे क्रॉसिंग आहे. त्याच्या आसपास एका दुकानात गोवन मिठाई बेबिंका मिळते. छान असतो तिथला बेबिंका. तो एक प्रकार मला फार आवडतो. काही दिवसांपूर्वी गोव्याहून मुद्दामून बेबिंका मागवला होता. बेबिंका आणि/किंवा डोडोलची चव घेतली का? दोन्ही पदार्थ मस्त असतात. आणि हो.. गोव्यातील काजू फेनी तर अगदीच मस्त असते.

क्युबा अगोंद तुमचेही आवडते ठिकाण आहे का? आम्ही उतरलो होतो क्युबापासून जवळच असलेल्या डनहिलमध्ये पण जेवण आणि नाश्ता वगैरे असायचा क्युबा आणि एच२ओ मध्ये. अगोंदचे क्युबा खूपच सुंदर आहे. त्यामुळे पुढच्या ट्रीपला पाटणेमध्येही क्युबामध्येच उतरलो पण ते अगोंदच्या क्युबाइतके चांगले नाही. थोडी निराशाच झाली तिथे.

अगोंदमध्ये चर्चच्या जवळ समुद्रकिनार्‍यावर ओम साई बीच हट्स या नावाचे हॉटेल बघितले होते. गोव्यासारख्या ठिकाणी, जिथे 'पिणे' हा बहुतेक लोकांचा एक मुख्य उद्देश असतो अशा ठिकाणी ओम साई हे सात्विक नाव थोडे वेगळेच वाटले. तिथे दारू देत असतील का? काय माहीत.

आज सहलीचा तिसरा दिवस. लवकरच जाग आली आणि सहज म्हणून किनाऱ्यावर फिरायला बाहेर पडलो . आमचे हॉटेल पाळोळे किनार्याच्या अगदी दक्षिण टोकाला होते . काल संध्याकाळी ओंडक्यांवरून ढकलत आणलेल्या काही होड्या अजूनही किनाऱ्यावरच उभ्या होत्या .

समुद्राच्या पाण्याबरोबर किनाऱ्यावर वाहून आलेला हा स्टिंग रे/वाघळी मासा

पाळोळे बीच जेथे संपतो तेथे खडकांवरून पलीकडे जाण्यासाठी लाकडी ओंडके , फळ्यांचा जिना दिसला

त्या पार करून आम्ही बाजूच्याच एका छोट्या बीचवर दाखल झालो . येथेही हॉटेल आणि काही घरे दिसली . किनाऱ्यावर आणि समुद्रातही काही छोट्या होड्या दिसत होत्या .

एक होडीवाला जवळ आला आणि विचारू लागला , तुम्हाला समुद्र सफरीवर जायचे का? डॉल्फिन पॉईंट , मंकी पॉईंट, टर्टल रॉक , बटरफ्लाय बीच दाखवून आणतो . दर विचारला असता दहा आसनी बोट आहे, प्रत्येकी ५ ० ० /- घेईन असं सांगितलं . त्याला म्हटलं आम्ही बाजूलाच राहतो आहोत, तुझ्या बाकीच्या सीट भरल्या कि फोन कर, आम्ही येऊ . त्यावर त्याने लगेच सांगितले की सीट भरेपर्यंत वाट बघायची गरज नाही . दोन हजार द्या, तुम्हा चौघांना फिरवून आणतो . बटरफ्लाय बीच बद्दल आकर्षण होतेच . लगेच बोटीत बसलो व निघालो .

थोडेसे पुढे जाऊन अगोंदच्या दिशेने प्रवास सुरु झाला . बाजूलाच बेटासारखा एक डोंगर आला तो मंकी पॉईंट . दूरवरून माकडे दिसली नाहीतच . थोडे पुढे गेल्यावर आला डॉल्फिन पॉईंट . येथे मात्र नशीब जोरावर होते . दोन - तीन डॉल्फिन उसळी मारून जवळून गेलेले पाहायला मिळाले . आम्ही योग्य वेळी आलो होतो . सकाळच्या वेळी डॉल्फिन दिसण्याची शक्यता जास्त असते असे समजले .

थोडे पुढे गेल्यावर आला टर्टल रॉक . अगदी कासवाचा आकार .

पलीकडच्या बाजूने हा खडक असा दिसतो .

जवळच एक उंच खडक होता. याचे नाव आठवत नाही . वर एक पक्षी बसला होता . बहुतेक गरुडच .

थोड्याच वेळात पंख पसरून त्याने भरारी घेतली.

आणि थोड्याच वेळात हा लपलेला बटरफ्लाय बीच दृष्टीपथात आला . दोन्ही बाजूने हिरवेगार डोंगर आणि मध्ये सोनेरी वाळूचा किनारा . याच्या आकारावरून याला बटरफ्लाय बीच नाव पडले असे नावाड्याने सांगितले .

हा लहानसा अर्धवर्तुळाकृती बीच आजूबाजूने खडकांनी वेढलेला आहे . अगोंद ते पाळोळे याच्या मध्यात हा किनारा असला तरी रस्त्याने येथे येणे सोईचे नाही . वाहन थेट किनाऱ्यापर्यंत पोहचू शकत नाही . पायी साधारण दोन किमीचा ट्रेक करावा लागतो आणि वेळही बराच जातो . अर्थात वेळ असल्यास जंगल वाटेने ट्रेक करून येथे येणेसुद्धा बऱ्याच जणांना आवडू शकते .
आम्ही किनाऱ्यावर दाखल झालो .

बाजूच्या खडकांवर काही लोक दिसत होते . आम्हीही तेथे चढून किनारा पाहण्याचे ठरवले . खूप सुंदर दृश्य होते ,

आता अगोंदा -पाळोळेहून येणाऱ्या अनेक बोटी दिसायला लागल्या .

निळसर / हिरवट स्वछ पाणी

आणि हा सोनेरी किनारा

बऱ्याच व्हिडिओत सांगतात कि येथे खूप फुलपाखरं आहेत म्हणून याला बटरफ्लाय बीच म्हणतात . ते खरे वाटत नाही कारण आम्हाला एकही फुलपाखरू दिसले नाहीत . याला हनिमून बीचही म्हणतात ते समजू शकते . आता येथे येणाऱ्या पर्यटकांची संख्या वाढली असली तरी पूर्वी युगलांना येथे चांगलाच एकांत मिळत असणार .
थोडावेळ थांबून परत फिरलो
आमचा नावाडी

परत येताना एका खडकावरून टिपलेला पाळोळे किनारा

रूमवर येऊन ताजेतवाने झालो . नाश्ता केला

दुपारी बाराच्या सुमारास बाहेर पडलो . आज लोलये -पैंगीणचे वेताळ आणि जमल्यास अजून एखाद्या समुद्र किनाऱ्याला भेट द्यायची होती . बाहेर कमी भावात मिळू शकल्या असत्या तरीही हॉटेलतर्फेच पाचशे रु .दराने दोन स्कूटर मागवल्या .
गाडीत एक लिटर पेट्रोल भरून दिलेले होते . अंदाजाने अजून एक लिटर पेट्रोल लागणार होते . गाडी आणून देणाऱ्याने आमच्याच मोबाईलने गाडीचा सर्व बाजूने व्हिडीओ घ्यायला लावला .
लग्नानंतर आठ-दहा वर्षे दुचाकीवर बरीच भटकंती केली होती पण त्यानंतर गेल्या तीस वर्षात आज भटकंतीसाठी प्रथमच स्कुटरवर बसणार होते . एकंदरीत आजची सफर रोमांचक होणार होती .

येथे लहानसहान दुकानांमध्ये एक लिटरच्या बाटलीत भरलेले पेट्रोल मिळते . (१ १ ० /-रु . लिटर ) दोन्ही स्कुटरला एक एक बाटली पाजली आणि निघालो .
अर्धा पाऊणतास हायवेने प्रवास केल्यावर लोलयेकडे डाव्या बाजूला वळलो. दाट झाडीतून जाणारा आणि जवळजवळ निर्मनुष्य असा सुंदर रस्ता. एकदोन ठिकाणी थोडीशी विचारणा केल्यावर आर्यादुर्गा मंदिर आणि वेताळ मूर्ती शोधायला फारसा वेळ लागला नाही .

आज जी वेताळ मंदिरे पाहणार होतो त्याची प्रेरणा श्री . प्रचेतस यांचा दक्षिण गोव्यात, वेताळांच्या राज्यात हा लेख वाचून मिळाली होती . लेखात त्यांनी मंदिरांविषयी खूप चांगली माहिती दिली आहे .
आपण मात्र फोटोंमधूनच सद्यस्थिती समजावून घेऊया .
आर्यादुर्गा मंदिराची कमान

मंदिराचे प्रवेशद्वार बंद होते . आजूबाजूस विचारणा करावी तर कोणीही नाही

मंदिरास फेरी मारली . मागील बाजूने एक दरवाजा आहे तो ढकलून पाहिला आणि तो उघडलाही . आम्ही सभामंडपात दाखल झालो .

मंदिराचा 

जीर्णोद्धार २ जून २ ० १ ९ रोजी झाला

आर्या दुर्गा देवी मंदिराच्या आसपास पोफळीची दाट जंगल आहे .

कमानी पुढून जाणारी वाट वेताळ मूर्तीकडे जाते . जास्त अंतर नाही .
भव्य वेताळ मूर्ती .

सुपारीच्या वृक्षांचा आधार घेऊन पसरलेली काळीमिरी

येथे साधारण अर्धा तास देऊन आम्ही निघालो पैंगिणकडे. प्रचेतस यांनी सांगितल्याप्रमाणे रस्त्यालगतच आदिपुरुष मंदिर दिसले . त्यालगतच वेताळ मंदिरही . या दोन्ही मंदिरांनी कात टाकली आहे आणि आता अधिकच मोहक दिसतात .

आदीपुरुष मंदिर

मूर्तीच्या ऐवजी त्या जागी असलेला स्तंभ

जीर्णोद्धाराचे काम पूर्ण झाल्याचा फलक

काही पायऱ्या उतरल्यावर आहे ते वेताळ मंदिर

मंदिराची कमान

वेताळमूर्तीची प्राणप्रतिष्ठा १ मे २ ० २ ४ ला संपन्न झाली .

वेताळमूर्ती

मुखवटे

लाकडी छत

वेताळदेवाचा नैवद्य व दक्षिणा यादी

एकाच फोटोत आदिपुरुष व वेताळ देव मंदिर

पैंगीणला अजून एक मंदिर पाहीले ते म्हणजे श्री परशुराम मंदिर . गुगलने दाखविलेल्या रस्त्याने थोड्याच वेळात या मंदिरास पोहचलो .
पैंगीण येथे दोन परशुराम मंदिरे आहेत हे नंतर कळले . एक वेलवाडा येथे तर दुसरे महालवाडा येथे . महालवाडा यथील मंदिराचा जीर्णोद्धार झालेला असून तेथे परशुरामाच्या बरोबरीने नृसिंह हे दैवत आहे . (वेताळ मंदिरही महालवाड्यतच आहे असे वाचले )
आम्ही पोहचलो होतो वेलवड्यात .

येथील मंदिरात परशुरामाच्या बरोबरीने पुरुषोत्तम हे दैवत आहे . मंदिराच्या जीर्णोद्धारानिमित्त मूर्ती मुख्य मंदिरातून बाजूस आणून ठेवल्या आहेत . फोटो घेऊ दिला नाही जुने मंदिर आतून पाहता आले .

मागील बाजूस पुष्करणी आहे .

दुपारचे साडेतीन वाजले . आता परत जाता जाता एक-दोन समुद्र किनाऱ्यांना ओझरती भेट द्यायचे ठरले .
गाल्जीबाग समुद्रकिनारा /टर्टल नेस्टिंग बीच ऑलिव्ह रिडले कासवांच्या प्रजननाच्या जागेसाठी संरक्षित बीच . अतिशय स्वच्छ आणि शांत किनाऱ्यावर कुठेही शॅक्स नाहीत

येथून पुढे पाटणे बीच
किनाऱ्यावर पोहचण्या आधी दोन्ही बाजूस दुकाने असलेला बाजार रस्ता लागला . दुचाकीमुळे बरेच आतपर्यंत जाता आले . संध्याकाळची वेळ होत आल्याने किनाराही बराचसा गजबजलेला दिसला .

येथे थांबण्या ऐवजी आपल्या रिसॉर्टला जाऊन सनसेट पाहू असे ठरवून लगेच निघालो . येऊन काउंटरला स्कुटरच्या चाव्या जमा केल्या . पैसे आगाऊ दिलेलेच होते . रूमवर येऊन लगेच किनाऱ्याकडील दरवाजा उघडून बाहेर येऊन बसलो .
सूर्य अस्ताला जात होता

आज दिवसभराच्या धावपळीत दुपारचे जेवणही झाले नाही. नाही म्हणायला लोलयेच्या मंदिरात दानपेटीत पैसे टाकून तेथीलच एक नारळ उचलला होता व बाजूला ठेवलेल्या कोयत्याने फोडून देवाला प्रसादही अर्पण केला व आम्हीही खाल्ला होता
आजही जेवण कालच्यासारखे किनाऱ्यावरच. आज आम्हा दोघींसाठी 'ब्लू लगून ' आले . (मॉकटेल का कॉकटेल ते नका विचारू) चव आवडली .

सहलीचा तिसरा दिवस संपला . प्रत्येक दिवसाचा अनुभव वेगळा. कोणता दिवस जास्त चांगला ते ठरवणे कठीण होतंय . सहलीतली रंगत वाढत चालली हे मात्र निश्चित .

क्रमश :