मिस बुम्बुम - ब्राझील मधील अनोखी सौंदर्य स्पर्धा

 https://www.maayboli.com/node/58137

 शरीराकडे संकोचूनच पाहण्याची सवय/संस्कार असलेल्या भारतीय मनाला न पेलवणारा ‘ब्राझीलियन’ आविष्कार.
रिओमध्ये ‘सिनोरिता’ हा शब्द इतक्या वेळेस माङया कानावर पडला की मीसुद्धा अनोळखी स्त्रीला संबोधताना ‘सिनोरिता पोर फावर (प्लीज)’ म्हणायला लागले.
सिनोरिता म्हटले की उगीच झग्यासारखे सुळसुळीत पायघोळ फ्रॉक घालून कतरिनासारखे दिसण्याची गरज नसते हेसुद्धा इथेच समजले.
म्हणजे बाईला हाक मारताना आपण जसे बाई, ताई किंवा मॅडम म्हणतो तसेच इथे ‘सिनोरिता’ म्हणतात. दुसरा एक लोकप्रिय शब्द म्हणजे ‘दोन्ना’. म्हणजे दोन्ना करोलिना, दोन्ना इझाबेला, दोन्ना सुलक्षणा. अर्थात माझ्या अवघड नावाचे इथे दोन्ना सुला हे सोपे रूपांतर होते. मीही मनातल्या मनात हे नाव नाशिकच्या जगप्रसिद्ध वाइनच्या गावाशी नाते जोडते म्हणून खूश असते.
लग्न झालेल्या मध्यमवयीन स्त्रियांना त्यांच्या नावापुढे दोन्ना हे प्रिफिक्स लावले जाते. ते अतिशय प्रचलित आहे. एकदा एका ब्राझीलियन मैत्रिणीच्या घरी गेले असता तिच्या किचनमध्ये हातरु मालांवर सात वारांची नावे भरतकाम केलेली दिसली. अगदी पायपुसणोसुद्धा हाताने बनवलेले.
शाळेत स्पोर्ट्स टीचर असलेली ही मैत्रीण तशी टॉम बॉय. तिच्याकडे तिच्या चार मुलांना सांभाळण्यासाठी पूर्णवेळ सेविका. ही मैत्रीण एकतर शाळेत किंवा जिममध्ये जास्त. घरी असली की मुलांना, नव:याला आणि कुत्र्याला बरोबर घेऊन समुद्रकिना:यावर. तिला हे सर्व करायला वेळ कधी मिळतो, माहीत नाही.
मी आश्चर्य व्यक्त करीत तिला तसे म्हटले. त्यावर ती म्हणाली, तिची आई ‘मुल्हेर प्रिन्दादा’ होती. म्हणजे आपण मराठीत जिला गृहकृत्यदक्ष म्हणतो अशी. घराची, नव:याची, मुलांची काळजी करणारी, घर सजविणारी, गिफ्टेड वूमन.
अशा स्त्रिया बायको म्हणून चांगल्या असतात. आजच्या काळात मात्र त्या थोडय़ा दुर्मीळ आहेत. या देशात अशा बाईचा शोध घेणो वनवासाला निघण्यासारखे आहे. वाटेत तिच्या वाटय़ाला काय काय भोग येतील त्यावरून तिची परीक्षा ठरते आणि विशेषणसुद्धा. ब्राझीलच्या नावामध्ये ब्रा हा शब्द आहे. इथे स्त्रिया अत्यंत सेक्सी कपडे घालतात. पण म्हणून त्यावरून या स्त्रियांना लेबल्स लावण्याची गरज नाही. त्यांचेही काही सामाजिक प्रश्न आहेतच. इथल्या स्त्रियांचे जगासमोर आलेले रूप खूप दर्शनी आहे, हे मात्र खरे!
फक्त आणि फक्त बिकिनीमध्ये समुद्रकिना:यावर फिरणा:या सुडौल बांध्याच्या भरगच्च देहाच्या स्त्रिया थेट खजुराहोच्या शिल्पातून उतरून आपल्यासमोर उभ्या राहिल्यासारख्या दिसतात. म्हणजे हे चित्र शुक्र वारी संध्याकाळपासून ते रविवारी संध्याकाळर्पयत समुद्रकिनारी दिसतेच. कधीकधी तीच बिकिनी घालून यच्चयावत वयोगटातील स्त्रिया रस्त्याने फिरताना दिसतात. पाहणा:याला त्याचे काही वाटत नाही. एखादा चुकला माकला भारतीय जो त्याच्या बायकोला ‘थ्री फोर्थ’ घालण्यास मोठय़ा मनाने परवानगी देतो, त्याची टिप्पणी सोडली तर बाकी सगळे ठीक असते. कुणी नैतिकतेचा बाऊ करीत नाही, की बलात्काराच्या घटना होताना दिसत नाहीत. समुद्रकिनारी खा:या शेंगदाण्याच्या जोडीला बिकिनी विकणारा, फुगेवाल्यासारख्या काठीवर तां ना पि हि रंगाच्या तलम बिकिन्या घेऊन मुक्त विहार करीत असतो. घेणारेसुद्धा रंग, पोत, फिटिंग, फील तिथल्या तिथे तपासून घेतात. खरंतर एक वरचा भाग किमान 5क् सेमी कपडय़ामध्ये बसतो परंतु खालचा भाग तर चिंधीपासूनच बनवला जात असावा यात शंका नाही.
तर अशा या मुक्त देशात बाईचा पाश्र्वभाग म्हणजे सौंदर्याचा निकष मानला जातो. इथे रिओत काही समुद्रकिनारे फक्त दिगंबर अवस्थेत फिरण्यासाठीच आहेत. देहाचे सगुण साकार रूप सजवून मिरवण्यापेक्षा जसे आहे तसे दाखवणो इथे महत्त्वाचे मानले जाते. यात कोणतीही दांभिकता नाही. ताकाला जाऊन भांडे लपविणो नाही.
‘साडीतच बाई सुंदर दिसते’ असे मानणारे आणि त्यातून समाधान शोधणारे माङो भारतीय मराठी मन ब्राझील देशी येऊन बरेचसे हलून गेलेय. सतत काही ना काही इथे घडत असते, इतके धक्के बसतात. चिंधीपासून बनविलेल्या बिकीनीज कमी की काय म्हणून आता ही मिस बुम्बुम स्पर्धा. म्हणजे आज नाही सुरू झाली ही. अर्थात माङया ब्राझीलियन मैत्रिणी मला त्याबद्दल माहिती देत असतात. 27 परगण्यातील 27 सुंदर बुम्बुम असणा:या ललनांचा नामघोष केला जातो. यात एक पोर्नस्टारसुद्धा होती जी तिच्या भरभक्कम उरोजांसाठी प्रसिद्ध आहे. आणि इतरजणी त्यांच्या जन्मजात हत्त्यारांबद्दल खात्री बाळगून आहेत. प्रमोशनचा भाग म्हणून साओ पावलोमधील रस्त्यावर भर ट्रॅफिकमध्ये या बुम्बुम्स सिग्नल नियंत्रणाचे काम करीत होत्या, म्हणजे पाहा!
सौंदर्य स्पर्धा म्हटले की आपल्याला चेहरा दिसतो, फिगर दिसते. फार फार तर रंग. इथे स्पर्धेचे निकष अजून ठाशीव आहेत. म्हणजे या सर्वाबरोबर पाश्र्वभाग गोलाकार, मोठ्ठा, भरीव आणि शिल्पाप्रमाणो असला पाहिजे. असाध्य ते साध्य असा. याच्या जोडीला उरोजही तसेच असतील तर जिंकण्याची संधी मिळणारच.
साधारण सहा वर्षापूर्वी ही स्पर्धा सुरू झाली. खूप गाजावाजा झाला. अनेक कारणांसाठी स्पर्धा गाजली. कधी परीक्षकांना लाच दिल्याचा आरोप झाला. कधी कुणी कौमार्य टिकविण्यासाठी सर्जरी केल्याचा दावा केला.
39 वर्षीय स्पर्धक ही इथे विजेती ठरली आहे.
अन्द्रेसा नावाच्या एका स्पर्धक तरुणीची शोकांतिका इथे फार प्रसिद्ध आहे. अन्द्रेसाचे बुम्बुम दुस:या क्रमांकावर आले होते. 27 वर्षाची ही तरु णी एक महिनाभर आयसीयूमध्ये होती. कारण तिने तिच्या मांडय़ांमध्ये कॉस्मेटिक जेल फिलर्स इंजेक्ट केले होते. त्यामुळे तिच्या स्नायूवर त्याचा परिणाम झाला. हे हायड्रोजेल फिलर्स बाहेर काढल्यावर तिला सेप्टिक झाले. विशिष्ट अवयवांना उठाव देण्यासाठी टोक्जलेल्या कृत्रीम रसायनांचा तिच्या शरीराने स्वीकार केला नाही आणि तिचा पाय कापून काढावा लागेल अशी वेळ आली.
सुदैवाने थोडक्यात निभावले.
ब्राझीलला जगाची कॉस्मेटिक राजधानी म्हणतात. इथे सर्वात जास्त ब्रेस्ट इम्प्लांट आणि बटक ऑगमेन्टेशन्स केली जातात. कलिंगडाला इथे ‘मेलन्सिया’ म्हणतात आणि अशा स्त्रियांनासुद्धा. यावर एक गाणेसुद्धा प्रसिद्ध आहे.
सांगण्याचा उद्देश, एकीकडे माङया मायदेशात पोर्नवर बंदी येत आहे आणि मी ज्या देशात राहतेय तिथे कित्ती काही घडतेय.
जगाच्या शाळेत शिकणे काय असते हे असे समजते आहे मला.
सौंदर्याचे आकार ऊकार जपणाऱ्या ह्या देशात माझी समज थोडी उपरीच ठरतेय.

 दोनतिनदा उल्लेख झाला आपल्या देशाचा म्हणून फक्त सांगतो,की
१) मूळ भारतीय हिंदू संस्कारात "नग्नता" नविन नाही. नव्हती ते जुन्या शिल्पांवरुन कळून येते.
२) ती हळू हलू जाऊन, स्त्रीला नखशिखांत "झाकुन टाकण्याची" पद्धत काय कारणाने रुढ होत गेली यावर सर्व बुप्रा बुद्धिवंत मुग गिळून बसलेले असतात. पण ते सुर्यप्रकाशा इतकेच सत्य आहे की या भूभागावरील विशिष्ट रक्तरंजित आक्रमकांचे अत्यंत अनिष्ट प्रभावामुळेच ये देशी "स्त्रीला" झाकुन ठेवणे वा कोंडुन ठेवण्याच्या रिती सुरु झाल्या.
३) या व्यतिरिक्तही काही कारणे असु शकतात, पण ज्यावर अत्यंत स्पष्टपणे सुसंगत लिहीणे या क्षणी तरि मला शक्य नाही पण अंगुली निर्देश करायचा तर, एखादी गोष्ट नेहेमीचीच नजरेच्या सरावाची झाली की त्यातिल "रस/ आकर्षण" संपुन जाऊ शकते किंवा त्याबद्दलच पराकोटीचे आकर्षण/हव्यास निर्माण होऊ शकतो, तर स्त्रीपुरुष संबंधांमधे व खास करुन कुटुंबांसहित समाजरचनेत ही दोन्हीही टोके घातकच. यातिल मधले टोक स्विकारावे म्हणून अर्धअनावृत्त वा पूर्ण आवृत्त पोषाखाचि रचना कालौघात होत गेली असेल.

 खरे तर ब्राझील म्हणजे मेल्टिंग पॉट आहे .. इथे इतक्या संस्कृतींची सरमिसळ आहे .. जपानी , इटालियन , ज्यू , पोलिश , आफ्रिकन , मुसलमान , स्पानिष , जर्मन ,पूर्व युरोप .... चीनी कोरिअन सुद्धा ..
ऊसाच्या कापसांच्या मळ्यांमध्ये शेतमजूर म्हणून आलेले आफ्रिकन , महायुद्धानंतर आलेले जपानी [ इथे सव पावलो मध्ये लिबरदाजे म्हणून जपानी वस्ती आहे . ] पोलिश नागरिक २ देशांचे पासपोर्ट वापरतात . त्वचेचे रंग किमान १८ त-हेचे , केसांचा प्रकार हि तसाच .. म्हणजे आपल्या भारतात ज्या प्रमाणे काश्मीर पासून कन्या कुमारी पर्यंत केसांचा पोत , घनता , दर्जा बदलताना दिसतो . तसेच इथे सुद्धा आढळते.. केसांचे सर्व रंग इथे दिसतात. संकरित वंश इथे दिसतात. इथे अनेकांचे पूर्वज किव्हा मागली एक पिढी दुसऱ्या कुठल्या देशाची नाळ जोडून असते . ब्राझील दक्षिण अमेरिके पेक्षा पूर्णतः वेगळे आहे . त्यांच्या वर युरोप चा प्रभाव आहे त्यानंतर आफ्रिकन प्रभाव . त्यांची खाद्य संस्कृती हि तशीच . इथे जपानी पदार्थ लोकप्रिय आहेत. ब्राझील च्या संस्कृती कडे एकूणच खूप दुर्लक्ष झाले असे माझे मत आहे .. सांबा , सॉकर , बिकिनी च्या पलीकडे हा देश आहे .. देह देवाचे मंदिर हे इथे प्रामुख्याने दिसते . भारतीय योग विद्या ज्या पद्धतीने ब्राझील मध्ये आत्मसात झालीय . ते पाहता हि विद्या त्यांचीच असावी असे वाटते .. अवघड , अनवट आणि साहसी , मादक पद्धतीच्या योगासानांसाठी इथले नागरिक तत्पर असतात ... अलिबाबाची गुहा आहे हि ...

 ब्राझील म्हणजे फूटबॉल आणि वेश्याव्यवसाय या दोन गोष्टींसाठी फेमस असे ऐकून होतो. वेंगाबॉईज ब्राझील गाण्यातून ब्राझील, ब्राझीलचे बिचेस, आणि तेथील ललना काय चीज आहे हे माहीत होतेच. पण ते असे मायबोलीवरच्या लेखातून वाचणे आवडले.
त्यांच्यात आणि आपल्यात संस्कृतीचा फरक आहेच. पण तसेच भारतीय महिलांमध्ये अशी शरीरयष्टी अभावानेच आढळते. आढळली तरी त्याला सौंदर्य म्हणून बघितले न जाता आंबटशौकिन नजरेनेच त्याचे मूल्यमापन केले जाते. त्यामुळे अशी उठावदार शरीरयष्टी काही जणींना अडचणीचीही वाटते. काही मैत्रीणींच्या गप्पातून हे समजले.

  तो शब्द " बुम्बुम "च आहे. पोर्तुगिज भाषेत सर्व स्वर जसे आहे तसे उच्चारतात . म्हणजे क्लब ला ते क्लुबे म्हणतात. हि bums चीच स्पर्धा आहे . म्हणून थेट नाव आहे . बुम्बुम ..ह्या स्पर्धेत Bums ची चाचणी असते ...

वेश्याव्यवसाय हा शब्द ब्राझील साठी खूप मोठा होतो .
खूप सहज असते इथे तात्पुरते माधुर्य टिकवणे .
होकार असेल तर पैसे न देता धागे जुळतात . नाही म्हटले कि लोक दुसरीकडे जातात . ह्या कृती ला देहाच्या पातळीवर च ठेवले जाते ..
आशिया खंडातील काही देशंमध्ये ज्या पद्धतीने हा व्यवसाय चालतो तसा इथे दिसत नाही .

  ब्राझील मध्ये रस्त्यवर उतरून नागरिकांनी सरकार विरोधात आपला निषेध नोंदवला होता . त्याला "माग्निफिकासव " असे म्हटले जाते . ह्या खेपेस तो मेगा स्वरूपातील होता .
ज्या सुट्टीच्या दिवशी तो होणार होता त्या आधी नागरिकांना you tube वरून ह्या साठी असणारे एक गाणे आणि त्यावर कशा पद्धतीने समूह नृत्य करायचे आहेत त्याची कोरियोग्राफी सांगण्यात आली होती .
घोषणांच्या जोडीला , लुला आणि द्युमा चे पुतळे सुद्धा होते .. देशाच्या राष्ट्रीय झेंड्याच्या रंगाचे कपडे सगळीकडे विकले गेले होते. तो एक अलिखित ड्रेसकोड होता . म्हणजे असतो ..
ब्राझील मध्ये प्रमुख १८ शहरांमध्ये निश्चित ठिकणी लोकांचा जमाव एकत्र आला होता . ठराविक वेळेत घोषणा देवून , सामुहिक नृत्य करून मग सगळीकडे बियर पिवून तो दिवस साजरा केला गेला.
इथे ह्या देशात एक छुपा रंगभेद आहे . वर्णभेद . सक्तीचे मतदान आहे . विद्यमान सरकार गरिबांचे पर्यायाने श्रमिकांचे . त्यांचा ह्या आंदोलनाला पाठींबा नव्हता . उच्चवर्गीय , श्वेत वर्णीय ह्यात होते .
ब्राझील ला आज जिथे आहे त्या स्थानावर नेणाऱ्या लुला ह्यांना अटक व्हावी ह्यासाठी लोक रस्त्यावर आले होते.
ह्या आंदोलना नंतर लुला ह्यांची सद्याच्या मंत्री मंडळात मोठ्या पदावर नेमणूक झाली .

ब्राझील मध्ये निषेध नोंदविण्याची अजून एक पद्धत आहे. जी दक्षिण अमेरिकेत प्रसिद्ध आहे . पनेलासो .. panelaço

नवीन नवीन ब्राझिल मध्ये राहायला आले तेव्हा संध्याकाळच्या वेळेस अचानक भांडी एकमेकांवर आपटल्याचा आवाज यायचा . म्हणजे चहाचे भांडे , तवा , त्यांच्या झाकणासह एकमेकांवर आपटला तर कसा आवाज येतो तसा आवाज . म्हणजे तुम्ही चर्च मध्ये असा , बागेत असा , बस stop वर असा , हा आवाज येणारच ..
सगळीकडे अंधार होत असे . उंच उंच इमारती मध्ये अंधार करून , कधी दिवे विझवून , लावून , बंद चालू करुन तर कधी हॉर्न वाजवून खूप गोंगाट कानावर पडायचा . एरव्ही इथे रस्त्यावर कुणी हॉर्न वाजवत नाही परंतु काही ठराविक वेळेस असा आवाज हमखास कानी येत असे .
हा काय प्रकार आहे ह्याचा शोध घेण्याचा मी प्रयत्न केला तेव्हा त्यामागील सामाजिक कारण समजले .
पनेलासो असे नाव असणाऱ्या ह्या कृती चा खरा अर्थ होतो स्वयंपाकाची भांडी . सार्वजनिक निदर्शन करण्याच्या पद्धतीला पनेलासो हे नाव दिलेय . मेटल ची भांडी एकमेकांवर आपटून निषेध नोंदवण्याची हि पद्धत दक्षिण अमेरिकेतील म्हणायला हवी .
मी ह्याचे काही शुटिंग सुद्धा केले आहे.
ह्या बद्दल एक पोस्ट मी ब्लोग वर लिहिली आहे. अजून काही मुद्दे त्यात आहेत . परंतु एका रविवार पुरवणी साठी मी ते लिहिलेय म्हणून लगेच काही इथे देता येणार नाही .

 कार्निवल आणि हि स्पर्धा भिन्न आहेत.
kapoche ... अर्थ कारणांवर मला कितपत लिहिता येईल माहित नाही. कारण मी सामाजिक आणि सांस्कृतिक अंगाने ब्राझील बद्दल अभ्यास करतेय .
तुमच्यासाठी एक निरक्षण इथे देते .
ब्राझिल बद्दल काही वाचत असताना "बेलिन्ज्या " " हा शब्द समोर आला . म्हणजे ब्राझिल मध्ये बेल्जियम प्रमाणे विकास होवू शकतो / तिथल्या अर्थव्यवस्थे प्रमाणे ब्राझिल हि पुढे जावू शकतो . परंतु ब्राझिल पुढे भारताप्रमाणे काही सामाजिक समस्या , प्रश्न आहेत . त्यामुळे विकासाला अडथळा येत आहे .
ब्राझिल मध्ये आपल्या प्रमाणेच गरीब श्रीमंत दरी फार मोठी आहे .. आपल्याकडे जात आडवी येते तर त्यांच्याकडे आडून आडून रंग . कुणी उघड पणे बोलणार नाही परंतु प्रेमात यशस्वी होण्यापासून ते मोठ्या हुद्द्यावर जाण्यासाठी रंग खूप महत्वाचा भाग आहे .

In 1974 Edmar Bacha, an economist, described Brazil s economy as “Belindia”, a Belgium-sized island of prosperity in a sea of India-like poverty. Since then Brazil has done far better than India in alleviating poverty, but in business terms it still has a Belindia problem: a handful of world-class enterprises in a sea of poorly run ones.

रिओ मध्ये भारतीय खूप कमी राहतात . म्हणजे सध्या २५ च्या आसपास कुटुंबे आहेत . विद्यार्थी , बिझनेसमेन , फ्लोटिंग crowd सगळे जमेस धरले तरी १५० च्या आसपास असावेत .

इथे एकही भारतीय उपहारगृह नाही . हरे रामा हरे कृष्णा समूहाचे गोविंदा आहे . तिथे रोज पोर्तुगिज मध्ये गीता वाचली जाते . कीर्तन हि होते . रविवारी नैवैद्य म्हणून शुध्द शाकाहारी जेवण असते .
भारतीयांच्या तब्येती बद्दल जनरल विधान करता येणार नाही . मी चीन मध्ये असताना माझ्या काही दक्षिण भारतीय मैत्रिणी स्कुबा डायविंग चा ड्रेस घालून स्विमिंग करायच्यात . शेवटी पोहणे महत्वाचे .. इथे जे भारतीय आहेत ते फार्मा , आईल ह्या क्षेत्रातील आहेत . आय टी सुद्धा असायला हवे .. मला कल्पना नाही . नवीन नवीन एन आर आय तर सगळ्या देशात सारखेच असतात . विस्मयचकित . इथेही आहेत .
इथे कल्चर शॉक जास्त आहे . परंतु लहान कपडे घालण्याची नामी संधी कुणी सोडत नाही. अगदी समुद्रावर कुणी भेटत नाहीत पण फेसबुक वर थ्री फोर्थ किव्हा गुडघ्या पर्यंतच्या कपड्यात काहींचे दर्शन झालेय .

भारतीयांचे इथे स्वागत आहे . कारण इथल्या लोकप्रिय वाहिनीवर एक पोर्तुगीज मालिका चालू आहे. ह्यात भारतीय कथानक आहे. म्हणजे मुंबई , जयपूर , दिल्ली इथे कथानक घडते.सर्व पेहराव भारतीय . कथा भारतीय . गणेश पूजेने हि मालिका सुरु होते. आपल्या सास बहु सारखी हि मालिका आहे . ह्यात मध्ये मध्ये काही हिंदी शब्द वापरतात . त्यामुळे सर्व सामान्य नागरिकांना भारतीय लोकांबद्दल प्रेम , आस्था आहे .

  तर अशा या मुक्त देशात बाईचा पाश्र्वभाग म्हणजे सौंदर्याचा निकष मानला जातो >>>
>>>27 परगण्यातील 27 सुंदर बुम्बुम असणा:या ललनांचा नामघोष केला जातो. यात एक पोर्नस्टारसुद्धा होती जी तिच्या भरभक्कम उरोजांसाठी प्रसिद्ध आहे. आणि इतरजणी त्यांच्या जन्मजात हत्त्यारांबद्दल खात्री बाळगून आहेत. प्रमोशनचा भाग म्हणून साओ पावलोमधील रस्त्यावर भर ट्रॅफिकमध्ये या बुम्बुम्स सिग्नल नियंत्रणाचे काम करीत होत्या, म्हणजे पाहा!
सौंदर्य स्पर्धा म्हटले की आपल्याला चेहरा दिसतो, फिगर दिसते. फार फार तर रंग. इथे स्पर्धेचे निकष अजून ठाशीव आहेत. म्हणजे या सर्वाबरोबर पाश्र्वभाग गोलाकार, मोठ्ठा, भरीव आणि शिल्पाप्रमाणो असला पाहिजे. असाध्य ते साध्य असा. याच्या जोडीला उरोजही तसेच असतील तर जिंकण्याची संधी मिळणारच. >>
आण्खी किती सविस्तर पाहिजे !!
नीट वाचत जा हो सर !!!